«باب دیلن» از فنا پذیری انسان می گوید

 

 «باب دیلن» از فنا پذیری انسان می گوید

در حالی که تمامِ دنیا مشغول و هم‌چنان در بهتِ ویروسِ بدیمنِ‌ کرونا هستند  «باب دیلن» – آهنگ‌ساز , ترانه‌سُرا و خواننده‌ی افسانه‌ای – بعد از هشت سال , این ایام را برای انتشارِ آلبومِ جدید خویش انتخاب کرد نامش را گذاشت : «راه‌های زمخت و خشن»‌ .

آلبومِ جدیدِ «دیلن» رگه‌هایی از موسیقی بلوز را با شیوهٔ داستان‌گویی موسیقی فولک درآمیخته است و تعدادی از آوازهایش محزون می باشند و تعدادی دیگر آمیخته با طنزی تلخ می باشند . او از همان عنفوانِ جوانی , به موسیقی بلوز و کانتری علاقه داشت و شیفته‌ی موسیقی راک‌اندرول بود , حالا هم به نظر میرسد در آخرین اثر خود , با ده قطعه‌ای که همه‌شان درباره‌ی مرگ و زندگی است , دِینش را به‌این موسیقی ادا نموده است .

«باب دیلن» آخرین بار در سالِ 2012 , آلبومِ «طوفان» را که درباره‌ی غرق‌شدن کشتی تایتانیک بود , منتشر کرد و از آن زمان به آن گاه , این خواننده دیگر آلبومی به نشر درنیاورده بود ( از آلبوم‌های کاور او می‌گذریم )

و حال در آستانه‌ی 80 سالگی , اثری خوانده که اگرچه مضمونِ اصلی‌اش راجع‌به مرگ و زندگی است ; ولی چون همیشه دغدغه‌‌های اجتماعی و سیاسی او را هم می‌توان در آن دید ; همان‌طور که چندی قبل , وقتی ترانه‌ای طولانی را درباره‌ی دهه‌ی 60 و ترور جان اف کندی با نام «قتلی به غایت اشتباه» منتشر کرد , می‌شد این دغدغه را در آن مشاهده کرد . او در آن ترانه خواند :

گفتم روح این جامعه تکه‌ پاره شد
از اینجا به بعد آرام آرام تباه می‌گردد
و سی و شش ساعت از روز داوری گذشته است

توضیح ترانه ی باب دیلن

این ترانه که به گفته دیلن خیلی پیش‌تر ضبط شده ; نیمه‌شب و بی‌هیچ سرو صدایی ( پیشین از پخش ) منتشر شد و «دیلن» در بیانیه‌ای کوتاه درباره‌اش نوشت : «خوشبختم که سال‌هاست از حمایت و طرفداری شما برخوردارم . این ترانه‌ای است که مدتی پیش ضبط شده اما منتشر نشده بود و حال ممکن است برای‌تان جالب باشد . »

او در‌این قطعه , علاوه بر ترور کندی , فرهنگ پاپ را نیز به نقد کشید و در پنج دقیقه پایان , موسیقی‌های مورد علاقه‌ی خویش را آورده بود .

وی سالیان گذشته نیز برای تحریک وجدان عمومی مردم ایالات متحده در قطعه «پلیدترین قتل» به فاجعه ترور جان اف . کندی رییس جمهور فقید ایالات متحده آمریکا پرداخت و خطاب بدین سیاست‌مدار خواند :

«با نفرت می‌کُشیمَت , بی حرمت می‌کُشیمَت
سُخره می‌کنیمَت , شوکه می‌کنیمَت
اینها را می‌گذاریم پیش چشمهایت
یکی را هم داریم که بگذاریم سر جایت»

شاید همین مسائل بود که بلافاصله بعداز قتل جان اف . کندی , جایزه تام پین را از کمیته آزادی‌های مدنیِ ضروری و ملی اخذ کرد , اگر‌چه که فورا نقش کمیته را زیر سؤال برد و اعضای آن را مسن و طاس خواند و ادعا کرد ردی از خودش ( و همه ) در قتل کندی توسط لی هاروی اسوالد می‌بیند .

«قتلی به غایت اشتباه» با 16 دقیقه و 57 ثانیه , طولانی‌ترین ترانه‌ای است که تا به حال از دیلن منتشر شده شده‌است , هر چند که وی پیش از این هم ترانه‌هایی طولانی خوانده بود .

این خواننده‌ی اسطوره‌ای در گفت‌وگویی پیرامونِ این اثر گفته است : «به مرگ نوع بشر فکر می‌کنم ( نه دربارهٔ مرگ خودم بلکه به شکل کلی دربارهٔ مرگ ) یعنی به سیر غریبِ این میمون بی‌پشم . هر موجود انسانی , هر قدر قوی و مقتدر , وقتی پای مرگ در میان باشد , ضعیف است . »

باب دیلن

وی قبلا نیز درباره‌ی مرگ خوانده بود : ‌

و مگر انسان چند سال زنده می ماند
پیش از آنکه بتواند به آزادی برسد؟

وی در «راه‌های چغل و خشن»‌ , مثل مدام نقبی به سیاست زده است ; چیزی که به نظر می رسد دهه‌هاست دغدغه‌ی خواننده‌ی بزرگ است ; برای مثال در سال 1963 به خاطرِ تن ندادن به سانسور , بیش از کلیه به عنوان یک چهره‌ی فعال سیاسی و اجتماعی مطرح شد . آوازهای اعتراضی وی همراه با «جوآن بائز» به عنوان اعضای جنبش حقوق مدنی و به ویژه در راهپیمایی واشنگتن برای «شغل و آزادی» در 28 آگوست آن سال , نقش سیاست را در زندگی خواننده‌ای پررنگ کرد که صرفا 22 سال داشت .

وی در همان زمان قطعه‌ی «تنها بازیچه‌ای در دست آنها» را خواند که به قتل فعال حقوق مدنی – مدگار اورز – اشاره داشت یا «مرگ ملالت‌بار هتی کرول» درباره‌ی مرگ خدمتکار سیاه‌پوست بوسیله «ویلیام زاتزینگر» سفیدپوست بود . «نژاد پرستی» همان مساله‌ای است که جامعه‌ی امروز امریکا بیش از هر زمانِ دیگری درگیر آن است و علاوه بر آن و «خشونت پلیس» به محوری‌ترین بحث درین کشور بدل شده است و این درست همان موضوعی که دیلن از دهه هفتاد میلادی در موردش سروده و خوانده است .
دیلن سال ها قبل در آهنگ «پیامبر دروغین» این آلبوم می گوید :

«من پیامبر دروغین نبودم
فقط آنچه گفتم را سرودم
برای فرود آوردن انتقام
بر سر کسانی آمده بودم»

البته مضمون غالب تازه‌ترین آلبوم این خوانندهٔ ۷۹ سالهٔ آمریکایی مرگ است . نخستین آهنگ این آلبوم که «بسیاران در منند» نام دارد با این بندها آغاز میشود :

«امروز و فردا و دیروز هم
گل‌ها می‌میرند مانند همه‌چیز
و کمی بعد می‌سراید :
«در یک بستر می‌خوابم با مرگ و زندگی»

این خواننده‌ی 79 ساله حالا در اوجِ‌ دوران شکوه است . دیلن در بهار 2001 اولین و فقط جایزه اسکار و همچنین گلدن گلوب را برای آوا Things Have Changed که در فیلم «پسران شگفت» ( Wonder Boys ) به کارگردانی کرتیس هنسن ( کارگردان آمریکایی که ماه قبلی از دنیا رفت ) اجرا کرده بود , اخذ کرد . هیئت داوران جایزه ادبی پولیتزر در سال 2008 جایزه ویژه خویش را برای «تاثیر عمیق در موسیقی عامه و فرهنگ آمریکایی» به باب دیلن داد . باب دیلن در مراسم اهدای جوایز پولیتزر حضور پیدا نکرد و پسر فیلم سازش , جس دیلن را به جای خویش به مراسم فرستاد تا جایزه را اخذ نماید .

این جایزه و همچنین جوایزی مانند «نشان ملی هنر» سال 2009 و «مدال رییس جمهوری آزادی» سال 2012 باراک اوباما و لژیون دونور 2013 از جمله جوایزی بودند که مانند نوبل این سال در میان 43 جایزه دریافتی و 27 نامزدی جوایز دیگر اغلب با بی اعتنایی باب دیلن مواجه شدند . هرچه باشد او سنگ غلتانی است در مسیر باد ; ولی انتخاب آکادمی نوبل از همه بحث برانگیزتر بوده است ; بعضی از اهالی ادبیات احساس می‌کردند که‌این بار آکادمی نوبل جایزه ادبیات را به یکی از اهالی موسیقی داده است .

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

پست بعدی

«محمدرضا شفیعی کدکنی» شاعری بی نظیر

ی تیر 8 , 1399
«محمدرضا شفیعی کدکنی» شاعری بی نظیر سایه میگوید : ‌ «او بر چکاد بلندی ایستاده که نیازی به انکار دیگران ندارد و این موهبتی الهی است» و زرین‌‌کوب بعداز خواندن مجموعه اشعارش می‌نویسد : «خرسندم که شعر واقعی ما در صاف‌ترین و درخشان‌ترین گونه های خود شکفت و این آرزوی […]